Lekarz na wyprawie
Ekspedycje himalajskie w pierwszym 30-leciu ubiegłego stulecia rzadko miały w swoim składzie lekarzy. Często przypadek zrządzał, że któryś z alpinistów był lekarzem z zawodu. Z biegiem lat, gdy poznano problemy fizjologii wysokościowej i dowiedziano się o pewnych charakterystycznych chorobach występujących w wysokich górach, zaczęto myśleć o lekarzu jako o osobie niezbędnej, na równi z kierownikiem ekspedycji. Dziś obecności lekarza na każdej wyprawie wymagają nawet przepisy wydawane przez rządy państw himalajskich. Lekarz ma do odegrania ważną rolę już przy wyborze drużyny na wyprawę. Czuwa nad przebiegiem wstępnych badań, wyłapuje mankamenty zdrowotne u kandydatów, leczy, lub w skrajnych przypadkach — eliminuje ze składu osoby, których stan zdrowia nie pozwala na uczestnictwo w wyprawie. Do niego należy skompletowanie apteczki wyprawy, narzędzi lekarskich i aparatury tlenowej do celów medycznych. Kilkakrotne zmiany klimatu w czasie wyprawy sprawiają, że lekarz jest zatrudniony niemal przez cały czas. Zmniejsza się odporność organizmu, grożą różne infekcje z malarią na czele oraz schorzenia przewodu pokarmowego. W czasie działalności górskiej narażenie osłabionego organizmu na choroby jeszcze bardziej wzrasta. Wspinaczy trapią zapalenia krtani i kaszel, zdarzają się różne urazy i odmrożenia.